Chronische pijn

Pijn is een subjectieve , persoonlijke, onaangename ervaring, waarop elk mens op zijn manier reageert. Er wordt onderscheid gemaakt tussen acute en chronische pijn. Acute pijn is kortdurend na een gebeurtenis, dat gevolgd wordt door een weefselbeschadiging en een waarschuwende functie heeft. Het lichaamsdeel dat pijn doet, kunnen we observeren.

Chronische pijn duurt langer dan zes weken en er is vaak geen duidelijke oorzaak aanwezig. Het is meer een toestand dan een gebeurtenis en we kunnen geen lichaamsdeel observeren dat pijn doet. Er zijn verschillende factoren die een rol kunnen spelen bij het ontstaan en in stand houden van de pijn. Aangeleerd gedrag kan een rol spelen. Angst voor het uitvoeren van activiteiten die met pijn gepaard gaan, kan worden geconditioneerd. Door deze verwachtingsangst kan de pijnsensatie versterkt worden. Verder worden bij patiënten met chronische pijn gezonde gedragingen niet meer bekrachtigd, maar juist gevolgd door negatieve consequenties, zoals het hebben van pijn. Hierdoor kan de passiviteit toenemen, waardoor de fysieke conditie afneemt. Daarnaast kan observationeel leren ook een rol spelen. Observatie van pijngedrag bij anderen kan aanleiding geven tot overeenkomstig pijngedrag. Tot slot kan ziektewinst ook een rol spelen.

Daarnaast kunnen cognitieve factoren een rol spelen. De betekenis die aan een pijnprikkel gegeven wordt, bepaalt de houding van ten aanzien van dit soort prikkels. Men kan bijvoorbeeld een waarneming (het kloppen van een hart) inbouwen in een verkeerd cognitief schema (het zijn hartkloppingen, het hart is niet in orde). Elke hartklopping wordt dan als een ziektesymptoom geïnterpreteerd, wat negatieve gevoelens oproept en een ziektegedrag afdwingt.